Στο Μέγαρο Μαξίμου κινούνται πλέον με τη βεβαιότητα ότι η επιστροφή στο δίπολο Μητσοτάκης – Τσίπρας αποτελεί το βασικό σενάριο για τις επόμενες εκλογές. Η στρατηγική βασίζεται στην αρχή ότι η φύση απεχθάνεται το κενό και κάποιος πρέπει να καλύψει το ανοικτό πεδίο που έχει διαμορφωθεί στην εγχώρια πολιτική σκηνή.
Το πρωθυπουργικό επιτελείο επιδιώκει να δημιουργήσει ένα μέτωπο απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, στοιχηματίζοντας ότι η τοξικότητα του πρώην πρωθυπουργού δεν έχει εξασθενήσει. Σε ένα παιχνίδι Κέντρου, υπολογίζουν ότι τα κεντρογενή στρώματα μαζί με τον μεσαίο χώρο θα συσπειρωθούν γύρω από τον Μητσοτάκη.
Η στρατηγική του “από τι γλιτώσαμε”
Στη γραμμή του «Θεέ μου, από τι γλιτώσαμε!» και με το νέο βιβλίο του Τσίπρα ως ντοκουμέντο, ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ενεργοποιηθεί πρώτος στην υπηρέτηση αυτής της θεωρίας. Η παρεμβατικότητά του κρίνεται ότι ακουμπά και στα δύο κοινά – τους κεντρώους που θα ξαναπεράσουν φάση περισυλλογής και τους θυμωμένους δεξιούς που θα πιεστούν για επαναπατρισμό.
Το βασικό πρόβλημα για το Μαξίμου, που προσπαθεί να καταγράψει όλα τα ενδεχόμενα μέσα από κλειστά focus groups, είναι ότι μια επιχείρηση επιστροφής στο 2019 πρέπει να διαγράψει μια κυβερνητική θητεία που έχει εισέλθει στον έβδομο χρόνο της.
Ο χρόνος ως εχθρός
Όπως το διατυπώνει πρωθυπουργικός συνεργάτης, ακόμη και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έχασε από τους Εργατικούς τον Ιούλιο του 1945, όταν όλοι τον αναγνώριζαν ως “πατέρα της νίκης” στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η φθορά του χρόνου διαμορφώνει πολλές φορές μη αναστρέψιμες καταστάσεις.
Εάν ένα 70%, όπως καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, κινηθεί με σκληρή αντικυβερνητική λογική, κάποιος από την αντιπολιτευτική πτέρυγα μπορεί να ευνοηθεί ως μαγνήτης αυτής της αντίδρασης. Στον “μεγάλο θυμό” ελπίζει εκ νέου και ο Τσίπρας, προσδοκώντας ένα τέτοιο σκηνικό να λειτουργήσει σαν διυλιστήριο και για τη δική του τοξικότητα.
Παρά τη ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού, θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο να χάσει η ΝΔ τον πρώτο λόγο καθ’ οδόν προς τις κάλπες.
