Η Άννα Κοκκίνου ανεβάζει το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα στο θέατρο Σφενδόνη, δημιουργώντας έναν χώρο όπου ο φιλοσοφικός λόγος ξαναλέει την ιστορία του έρωτα. Η σκηνοθέτιδα και ηθοποιός στρέφεται στον Πλάτωνα για να φωτίσει με το δικό της αιχμηρό βλέμμα ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της αρχαιότητας.
Το έργο τοποθετείται στο επινίκιο συμπόσιο προς τιμήν του Αγάθωνα το 416 π.Χ., σε μια Αθήνα στο απόγειο της δύναμής της. Στο κέντρο βρίσκονται οι πολλαπλές όψεις του έρωτα μέσα από οκτώ εγκώμια, με τον Αλκιβιάδη μεθυσμένο από κρασί και φιλοδοξία και τον Αριστοφάνη στην ακμή του.
Χωρίς προσθήκες στο αρχαίο κείμενο
«Ο διάλογος του Πλάτωνα σχεδόν συνοδεύει όλη μου τη ζωή. Μ’ έχει επηρεάσει, μ’ έχει καθορίσει κάπως», εξηγεί η Κοκκίνου. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να μην προσθέσει τίποτα στο κείμενο. «Το όλο θέμα είναι να μην προσθέτεις τίποτα. Να βρίσκεις τη θεατρικότητα του ίδιου του κειμένου».
Έγιναν ελάχιστες αφαιρέσεις και δεν προστέθηκε κάτι, εκτός από κάποιους στίχους Ελλήνων ποιητών που λέει ένα πρόσωπο εκτός έργου. Ο Πλάτων αποφεύγει κάθε αναφορά στα ιστορικά δεινά που έρχονται. «Είναι σαν να παγώνει την εποχή με ένα λαμπρό παρόν», σημειώνει.
Η παιδεία ως έρωτας για το καλύτερο
Για την Κοκκίνου, ο έρωτας είναι συνώνυμος με τη ζωή γιατί «η ζωή είναι κάτι που γεννά πράγματα κι ο έρωτας γεννά κι αυτός πράγματα». Οι οκτώ λόγοι για τον έρωτα έχουν τεράστιο ενδιαφέρον γιατί λέγονται από ανθρώπους που ανήκουν σε επτά διαφορετικές εγκόσμιες θέσεις.
Ιδιαίτερα τονίζει τον λόγο του Σωκράτη που περιγράφει τη μύηση στον έρωτα από τη Διοτίμα. «Αυτός είναι ένας λόγος που επηρέασε την παγκόσμια λογοτεχνία και μπορεί να τον βρει από τον Δάντη έως τα θρησκευτικά κείμενα».
«Η παιδεία είναι έρωτας για το καλό, για το καλύτερο, το ωραίο», υπογραμμίζει η Κοκκίνου. Το πάθος των Ελλήνων με την παιδεία τους έκανε τόσο σπουδαίους. «Είναι υπέροχο όταν λέει ότι το λιμάνι του κάθε ανθρώπου είναι η παιδεία».
Το βασικό μήνυμα του «Συμποσίου»; «Ο έρωτας είναι επιθυμία αθανασίας».
