Κάθε Κυριακή στα γήπεδα βλέπουμε άνδρες να κλαίνε ανοιχτά. Για ένα γκολ, για μια ήττα, για έναν τίτλο. Κανείς δεν τους κρίνει. Όμως οι ίδιοι άνθρωποι δυσκολεύονται να δείξουν τα συναισθήματά τους στις προσωπικές σχέσεις. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Το γήπεδο είναι ασφαλής χώρος για το ανδρικό κλάμα. Εκεί υπάρχει μια ξεκάθαρη ιστορία – η ομάδα κερδίζει ή χάνει. Ένα πέναλτι ή μια χαμένη ευκαιρία προκαλεί έντονα συναισθήματα που όλοι καταλαβαίνουν. Το περιβάλλον δικαιολογεί το ξέσπασμα και ο άνδρας νιώθει ασφάλεια χωρίς φόβο κριτικής.
Η ερευνήτρια Heather MacArthur εξηγεί πως οι άνδρες κρίνονται θετικότερα όταν κλαίνε μέσα σε “αρρενωπά” πλαίσια. Το σπορ, ο ανταγωνισμός και η συλλογική ένταση ενισχύουν την αίσθηση της δύναμης. Έτσι το δάκρυ φαίνεται φυσική αντίδραση στην πίεση και όχι ένδειξη αδυναμίας.
Η διαφορά στις προσωπικές σχέσεις
Στις σχέσεις τα πράγματα αλλάζουν. Δεν υπάρχει ένα καθαρό γεγονός που να επιτρέπει το ξέσπασμα. Υπάρχει ανασφάλεια και φόβος απόρριψης. Το κλάμα εκεί θεωρείται πιο “γυμνό” και πολλοί άνδρες φοβούνται ότι θα χάσουν μέρος της εικόνας τους.
Η κοινωνική πίεση τους ωθεί να συγκρατηθούν. Το δάκρυ γίνεται κάτι που κρύβεται, παρόλο που η ένταση του συναισθήματος μπορεί να είναι η ίδια. Οι άνδρες νιώθουν βαθιά αλλά εκφράζονται πιο άνετα σε χώρους όπου η ανδρική ταυτότητα θεωρείται δεδομένη.
Το πρόβλημα του πλαισίου
Το συμπέρασμα είναι απλό. Η κοινωνία συνδέει το ανδρικό συναίσθημα με το πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται. Το κλάμα στον αθλητισμό γίνεται πάθος, το κλάμα στη σχέση γίνεται αμφιβολία.
Αυτή η αντίθεση εξηγεί γιατί ένας άνδρας συγκινείται εύκολα για την ομάδα του αλλά δυσκολεύεται να δείξει την ίδια ευαλωτότητα στην προσωπική του ζωή. Η αλλαγή αυτής της νοοτροπίας θα βοηθούσε τόσο τους ίδιους όσο και τις σχέσεις τους.
