Στην Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, ο Βασίλης Τσιατσιάμης έστειλε ένα μήνυμα που άγγιξε χιλιάδες ανθρώπους. Ζει με τον διαβήτη εδώ και 25 χρόνια και μιλά γι’ αυτόν με μια ειλικρίνεια που σπάνια συναντάς. Σε ένα βίντεο που ανέβασε την Παρασκευή, εξηγεί πώς ως έφηβος χρειάστηκε να ξαναμάθει τη ζωή του από την αρχή.
“Ο διαβήτης δεν είναι μόνο αριθμοί και μετρήσεις. Είναι αυτό που δεν φαίνεται, αλλά είναι πάντα εκεί”, λέει χαρακτηριστικά. Η φράση που όμως έμεινε σε όλους είναι αυτή: “Δεν είμαι ο διαβήτης μου. Είμαι αυτός που συνεχίζει, που προσπαθεί, που ζει”.
Με τη λιτή του αφήγηση, ο Βασίλης περιγράφει έναν καθημερινό αγώνα που κάνουν περισσότεροι από 700.000 Έλληνες. Έναν αγώνα με πειθαρχία, γνώση και εμπιστοσύνη στον εαυτό του, όπως λέει.
Εργασιακός χώρος: Η αθόρυβη πρόκληση
Φέτος η Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη βάζει στο στόχαστρο κάτι που συχνά ξεχνάμε: τον εργασιακό χώρο. Η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία έβαλε σύνθημα “Μάθε περισσότερα και κάνε περισσότερα για τον διαβήτη στον χώρο εργασίας σου”.
Ο πρόεδρος της εταιρείας, Κωνσταντίνος Μακρυλάκης, φέρνει στο φως μια σκληρή αλήθεια: το 70% των ενηλίκων με διαβήτη παγκοσμίως βρίσκεται σε ηλικία εργασίας, αλλά πολλοί κρύβουν τη νόσο από φόβο στιγματισμού.
Τα στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Διαβήτη είναι ανησυχητικά: τρεις στους τέσσερις ασθενείς έχουν βιώσει άγχος ή κατάθλιψη που σχετίζεται με την κατάστασή τους. Τέσσερις στους πέντε δηλώνουν ότι έχουν ζήσει επαγγελματική εξουθένωση.
Η πραγματικότητα στην Ελλάδα
Στη χώρα μας η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή. Ο γενικός γραμματέας της ΕΔΕ, Σταύρος Λιάτης, αποκαλύπτει ότι ένας στους εννέα ενήλικες έχει διαγνωστεί με διαβήτη. Το χειρότερο; Το 28,5% των ατόμων που πάσχουν δεν το γνωρίζουν καν.
Την ίδια ώρα, τα διαβητολογικά κέντρα παλεύουν με υποστελέχωση και καθυστερήσεις στις προσλήψεις. Ο Μακρυλάκης τονίζει ότι χρειάζονται εκσυγχρονισμένες υποδομές και διεπιστημονική συνεργασία για να αντιμετωπιστεί αυτή η επείγουσα πρόκληση δημόσιας υγείας.
Πέρα από όλα τα στατιστικά και τις εκθέσεις, το μήνυμα του Βασίλη μας θυμίζει κάτι απλό: ο διαβήτης είναι πρώτα απ’ όλα μια ανθρώπινη ιστορία. Και κάθε μέρα μετράει.
