Τρεις μήνες πριν από τη δολοφονία του και της συζύγου του, ο διάσημος σκηνοθέτης Ρομπ Ράινερ μιλούσε με αισιοδοξία για την πορεία του 32χρονου γιου του. Στην εκπομπή «Fresh Air» του NPR τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο σκηνοθέτης δήλωνε ότι ο Νικ «είναι εξαιρετικά καλά» και δεν είχε κάνει χρήση ναρκωτικών «πάνω από έξι χρόνια».
Οι δηλώσεις αυτές έγιναν στο πλαίσιο της προώθησης της ταινίας του «Spinal Tap II: The End Continues». Ο Ράινερ δεν δίσταζε να μιλήσει δημόσια για τον αγώνα του γιου του κατά της εξάρτησης, εκφράζοντας την πεποίθησή του ότι το παιδί του είχε ξεπεράσει οριστικά τα προβλήματά του.
Η ημιαυτοβιογραφική ταινία «Being Charlie»
Η συζήτηση στράφηκε στην ταινία του 2015 «Being Charlie», την οποία είχε σκηνοθετήσει βασισμένος σε σενάριο που συνυπέγραψε ο ίδιος ο Νικ. Η ταινία αποτελούσε ημιαυτοβιογραφική απεικόνιση των πρώτων χρόνων του Νικ Ράινερ, των προβλημάτων του με την εξάρτηση, των επανειλημμένων εισαγωγών σε κέντρα αποτοξίνωσης και των περιόδων που ήταν άστεγος.
Ο σκηνοθέτης τόνιζε ότι η κινηματογραφική αυτή σχέση δεν αντανακλούσε τη δική του σχέση με τον γιο του. «Δεν ήμουν ποτέ υπερβολικά απασχολημένος», είχε δηλώσει, προσθέτοντας: «Αντίθετα, ήμουν ιδιαίτερα παρών και προσπαθούσα να κάνω ό,τι νόμιζα ότι θα μπορούσε να βοηθήσει».
Η συγγνώμη του πατέρα
Ο Ράινερ είχε αποκαλύψει ότι μια καθοριστική σκηνή της ταινίας βασιζόταν σε πραγματικό περιστατικό. Στη σκηνή, ο πατέρας ζητά συγγνώμη για τον τρόπο που είχε χειριστεί αρχικά τον εθισμό του γιου του, εκφράζοντας παράλληλα την αδιάλειπτη αγάπη του. Η σκηνή εμπνεύστηκε από τη στιγμή που ο ίδιος ζήτησε συγγνώμη από τον Νικ, παρουσία της οικογένειας, κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού δείπνου.
Ο Ράινερ παραδεχόταν ότι «σίγουρα έκανα λάθη και τα έχουμε συζητήσει μαζί του», δείχνοντας την προσπάθειά του να διατηρήσει ανοιχτό διάλογο με το παιδί του.
