Η διευθύντρια επικοινωνίας του Open, Κατερίνα Γκαγκάκη, μίλησε με εξομολογητική διάθεση στο podcast Restart της Λιλής Πυράκη. Η έμπειρη δημοσιογράφος αναφέρθηκε στη μάχη της με τη βουλιμία και τον τρόπο που αντιμετώπισε την απώλεια των γονιών της.
«Είμαι χωρίς βουλιμικό επεισόδιο εδώ και 690 κάτι ημέρες», δήλωσε η Γκαγκάκη, εξηγώντας ότι συνεχίζει να γράφει σε τετράδιο για να παρακολουθεί την πρόοδό της. Το «90 κάτι» το προσθέτει γιατί δεν θυμάται ακριβώς τι έγραψε χτες, αλλά η καταμέτρηση των ημερών έχει γίνει μέρος του παιχνιδιού με τον εαυτό της.
Η βουλιμία είναι μάχη που δεν τελειώνει
Η Γκαγκάκη είναι ξεκάθαρη ότι η βουλιμία δεν είναι κάτι που περνάει. «Δεν θεωρώ ότι περνά. Αυτά είναι ζητήματα που πάντα υποβόσκουν», εξηγεί. Όπως κάθε άνθρωπος που έχει μια εξάρτηση, παραδέχεται ότι θα ένιωθε ανακούφιση να κλείσει τα παντζούρια, να μείνω μέσα και να έχει ένα επεισόδιο.
Το γεγονός ότι καταφέρνει να συνεχίζει χωρίς επεισόδια της φαίνεται τόσο σημαντικό, που η σκέψη να το σπάσει και να ξαναρχίσει από το 1 της φαίνεται τρομερή. Η δημοσιότητα που έχει δώσει στο θέμα έχει φέρει πολλά μηνύματα από κόσμο που αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα. «Δεν ξέρω αν βοηθάω. Αλλά μου έρχονται πολλά μηνύματα», λέει, προσθέτοντας ότι είναι πολύ λίγα τα μέρη που μπορεί να στείλει κάποιον για να βοηθηθεί.
Οι απώλειες που άλλαξαν τα πάντα
Η απώλεια των γονιών της άλλαξε ριζικά τη ζωή της. «Η απώλεια των γονιών μου εξ ορισμού απαιτεί restart. Αλλάζει η ζωή σου άρδην και βίαια», εξηγεί. Τη μητέρα της την έχασε σε νεαρή ηλικία, ενώ τον πατέρα της όταν ήταν 48 ετών.
Το ενδιαφέρον είναι ότι φαινομενικά διαχειρίστηκε εξαιρετικά και τις δύο απώλειες. Ειδικά όταν έχασε τη μαμά της, που ήταν άρρωστη το τελευταίο διάστημα, ήταν από τις πιο ενεργητικές και κοινωνικές περιόδους της ζωής της. Της έδινε δύναμη το ότι έδειχνε ότι ήταν δυνατή – η εικόνα της γυναίκας που τα καταφέρνει όλα ενώ περνάει δύσκολες στιγμές.
Τον πατέρα της τον έχασε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία. Συνέπεσε με την εποχή που συμμετείχε στην εκπομπή «Μεσημέρι με τον Γιώργο Λιάγκα», όπου η ομάδα είχε σχολιάσει μια φοιτήτρια που είχε πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ήταν επίσης η περίοδος του κορονοϊού και της πρώτης καραντίνας.
Η αναζήτηση νέων αρχών
Η Γκαγκάκη παραδέχεται ότι από τη φύση της είναι απαισιόδοξος άνθρωπος και πάντα της άρεσε η ιδέα των νέων αρχών – η 1η του μήνα, ο Σεπτέμβριος, η 1η του χρόνου. Κάθε τι που μπορούσε να σηματοδοτήσει ένα restart. «Θεωρούσα ότι κάνω restart όποτε τα έβρισκα δύσκολα για να νιώσω αισιοδοξία», εξηγεί.
Τα συνειδητοποίησε όλα αρκετά αργότερα, όταν ξεκίνησε μια κανονικότητα. Τότε κατάλαβε ότι δεν είχε αντιμετωπίσει τίποτα από όσα είχε περάσει τόσα χρόνια.
Σήμερα προσπαθεί, όχι πάντα με επιτυχία, να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Δυστυχώς αυτοπροσδιορίζεται πολύ από τα επαγγελματικά και κάποια στιγμή αισθάνεται ότι δεν υπάρχουν πολλά πράγματα εκεί έξω. Τον ηλικιακό ρατσισμό τον ζορίζει, αλλά δεν μπορεί να πει ότι κάνει κάτι που την κάνει χαρούμενη.
