Ο Λάμπρος Αναγνωστόπουλος έχει τις ρίζες του καρφωμένες στη θεσσαλική γη. Ποιητής και δημοσιογράφος από τη Λάρισα, αντλεί έμπνευση από τα καθημερινά και τα ταπεινά, από την ποδοσφαιρική ΑΕΛ μέχρι τον Ουρουγουανό πρόεδρο Μουχίκα. Στο τελευταίο του βιβλίο “Αρτεμις” αφιερώνει στη μνήμη της γιαγιάς του έναν ποιητικό διάλογο που φωτίζει την εγκατάλειψη της θεσσαλικής υπαίθρου.
“Πέρασα όλα τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας στα δυο χωριά μου στην Καρδίτσα, το Θραψίμι και τον Άγιο Ακάκιο”, εξηγεί ο Αναγνωστόπουλος. “Κουβαλάω έντονες μνήμες από τη γιαγιά και τον παππού, από το σπίτι, τους ανθρώπους και τη φύση”. Σήμερα όμως αυτά τα χωριά έχουν αλλάξει. Ελάχιστοι ηλικιωμένοι άνθρωποι κατοικούν πλέον εκεί, ενώ το σημείο αναφοράς – οι παππούδες – δεν υπάρχει πια.
Από την ΑΕΛ στον Μουχίκα
Η γραφή του Αναγνωστόπουλου κινείται σε ένα ετερόκλητο περιβόλι θεμάτων. Γράφει ιστορίες για την ΑΕΛ και ετοιμάζει ποίηση για τον “πρόεδρο των φτωχών” Μουχίκα. “Γράφω με βάση ό,τι με συγκινεί και με κινητοποιεί ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά”, λέει. “Η ΑΕΛ δεν είναι απλώς μια ομάδα. Είναι η πόλη όπου ζω, οι άνθρωποί της, μια συλλογική μνήμη που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά”.
Ο Μουχίκα τον αγγίζει για άλλους λόγους: “Ενσωματώνει μια πολιτική ηθική που έχει σχεδόν εξαφανιστεί – την απλότητα, την ανεπιτήδευτη σοφία, τη βαθιά πίστη στον άνθρωπο”.
Η περιφέρεια ανάμεσα σε πληγές και δυναμικές
Παρότι επιμένει στην περιφέρεια, ο Αναγνωστόπουλος βλέπει και τις δύο όψεις του νομίσματος. Από τη μια η περιφέρεια “αιμορραγεί” – νέοι φεύγουν, πολιτιστικοί χώροι δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Από την άλλα όμως αρχίζει να διαμορφώνεται μια πιο ώριμη πολιτιστική συνείδηση. Στη Λάρισα εδραιώθηκαν σημαντικά φεστιβάλ όπως το Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης και το Πανόραμα Ελληνικού Κινηματογράφου.
Για τη γραφή του, ο ποιητής εξηγεί: “Γράφω όταν κάτι μέσα μου αρχίζει να πιέζει, όταν μια εικόνα, μια φράση ή ένα πρόσωπο δεν με αφήνει να ησυχάσω”.
