Ο παιδικός διαβήτης τύπου 2 εκτοξεύεται με ανησυχητικούς ρυθμούς στην Ευρώπη. Στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο Meyer της Φλωρεντίας, όπου παρακολουθούνται 1.400 παιδιά με διαβήτη, τα περιστατικά τύπου 2 έχουν διπλασιαστεί μέσα στην τελευταία τριετία. Αυτό που ανησυχεί περισσότερο τους ειδικούς είναι ότι ενώ οι νέοι ενήλικες 18-35 ετών δηλώνουν πιο συνειδητοποιημένοι σε θέματα υγείας, τα παιδιατρικά δεδομένα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.
Οι γιατροί επισημαίνουν ότι το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στη διατροφή. Το παιδί επηρεάζεται από το περιβάλλον στο οποίο γεννιέται και μεγαλώνει, χωρίς να έχει δυνατότητα επιλογής. Η διατροφή του καθορίζεται από την οικογένεια, τις οικονομικές συνθήκες, την έλλειψη χρόνου και τις διατροφικές συνήθειες της εποχής.
Τα τρόφιμα που αυξάνουν τον κίνδυνο
Η επιστημονική βιβλιογραφία δείχνει ότι ο διαβήτης δεν οφείλεται απλώς στα “πολλά ζάχαρα”. Συγκεκριμένες κατηγορίες τροφίμων αυξάνουν την αντίσταση στην ινσουλίνη: ζαχαρούχα ποτά, συσκευασμένα σνακ, λευκά ζυμαρικά και δημητριακά, fast food και υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα. Αυτά αποτελούν πλέον τη βάση της διατροφής πολλών παιδιών.
Εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι η καθιστική ζωή. Ο χρόνος μπροστά σε οθόνες έχει αυξηθεί δραματικά, ενώ η φυσική δραστηριότητα έχει περιοριστεί. Έρευνες αποδεικνύουν ότι η αντικατάσταση μόλις δέκα λεπτών καθιστικής δραστηριότητας ανά ώρα με ελαφριά κίνηση προσφέρει σημαντική προστασία στον παιδικό μεταβολισμό.
Οι πρώτες 1.000 ημέρες είναι κρίσιμες
Σε σύγκριση με τις δεκαετίες του ’70 και ’80, η παιδική διατροφή έχει αλλάξει ριζικά. Τα υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα κυριαρχούν, τα οικογενειακά γεύματα έχουν μειωθεί και το στοχευμένο μάρκετινγκ προς τα παιδιά επηρεάζει τις προτιμήσεις τους.
Οι πρώτες 1.000 ημέρες ζωής – από την εγκυμοσύνη έως την πρώιμη παιδική ηλικία – είναι καθοριστικές. Παράγοντες όπως ο διαβήτης κύησης, ο πρόωρος απογαλακτισμός σε γλυκά ή βιομηχανοποιημένα τρόφιμα και οι κακές οικογενειακές συνήθειες αυξάνουν την πιθανότητα μεταβολικών διαταραχών από πολύ μικρή ηλικία.
Το αποτέλεσμα είναι η συνέχιση ενός προβλήματος που δεν αντιμετωπίζεται με απλές συμβουλές. Απαιτείται ολιστική προσέγγιση: ενημέρωση των γονέων, στήριξη από το σχολικό περιβάλλον, πρόσβαση σε ποιοτικά τρόφιμα και περιορισμός της υπερέκθεσης σε οθόνες.
