Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει βάλει στο στόχαστρο τη Λατινική Αμερική. Ενώ με Κίνα και Ρωσία τον χωρίζουν ωκεανοί, οι νότιοι γείτονες των ΗΠΑ βρίσκονται στην «αυλή» του. Και εκεί δεν ανέχεται αντιπάλους.
Η τακτική του είναι απλή: οικονομικός πόλεμος με δασμούς, εκβιασμοί και όπου χρειάζεται, στρατιωτικές απειλές. Στη Βενεζουέλα έχει αναπτύξει πανίσχυρη αρμάδα, ενώ στο Μεξικό έχει επιβάλει υψηλούς δασμούς και χτίζει αδιαπέραστο τείχος.
Επιτυχίες και αποτυχίες
Στη Βολιβία η στρατηγική έπιασε. Ο φιλοαμερικανός Ροντρίγκο Πας εκλέχθηκε πρόεδρος τον Οκτώβριο, τερματίζοντας την εποχή του Εβο Μοράλες. Στη Χιλή, η αριστερή Γιανέτ Χάρα κινδυνεύει να χάσει στις 14 Δεκεμβρίου από τον ακροδεξιό Χοσέ Αντόνιο Καστ.
Η Αργεντινή αποτελεί το μεγαλύτερο success story. Ο Χαβιέρ Μιλέι θεωρείτο «τελειωμένος» πριν λίγες εβδομάδες, όμως επικράτησε στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου. Οι ΗΠΑ τον έσωσαν από χρεοκοπία με γραμμή ρευστότητας, ενώ ο Τραμπ εκβίασε ανοιχτά τους Αργεντινούς.
Οι σκληροί πυρήνες αντίστασης
Στη Βραζιλία ο Τραμπ δεν «χώνεψε» ποτέ την ήττα του Μπολσονάρο το 2022. Έχει επιβάλει από τους υψηλότερους δασμούς εις βάρος του Λούλα, στοχεύοντας στην επιστροφή του μπολσοναρισμού το 2026.
Στην Κολομβία, ο πρώην αντάρτης Γκουστάβο Πέντρο έχει μπει στη «μαύρη λίστα». Οι ΗΠΑ του επέβαλαν κυρώσεις τον Οκτώβριο, κατηγορώντας τον για υπόθαλψη συμμοριών ναρκωτικών. Ο Τραμπ ελπίζει σε αλλαγή ηγεσίας το 2026.
Η Κούβα παραμένει πολιορκημένη, ενώ στη Βενεζουέλα το σενάριο στρατιωτικής επέμβασης είναι ακόμα στο τραπέζι. Παρά τα πρόσφατα «ανοίγματα» για διάλογο με τον Μαδούρο, οι ΗΠΑ θέλουν να απαλλαγούν από αυτό που θεωρούν «αγκάθι».
Η μέθοδος θυμίζει την «Επιχείρηση Κόνδορας» των δεκαετιών ’70-’80, όταν η CIA έβγαζε από τη μέση αριστερούς ηγέτες. Σήμερα ο Τραμπ χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα, αλλά ο στόχος είναι ο ίδιος: να διασφαλίσει ότι το «μαλακό υπογάστριο» των ΗΠΑ δεν θα απειληθεί από Κινέζους ή άλλους ανταγωνιστές.
