Στην Ελλάδα ζουν περίπου 60.000 άνθρωποι με νόσο Πάρκινσον, με τους αριθμούς να αυξάνονται σταθερά. Παρότι πρόκειται για τη δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική διαταραχή παγκοσμίως, η ακριβής αιτία της παραμένει άγνωστη. Ωστόσο, ένα «φάρμακο» χωρίς παρενέργειες και κόστος υπάρχει ήδη: η σωματική άσκηση.
Ο ομότιμος καθηγητής Εργοφυσιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, δρ Γιάννης Κουτεντάκης, εξηγεί ότι η ηλικία, γενετικοί παράγοντες και περιβαλλοντικές εκθέσεις σε φυτοφάρμακα και χημικά συμβάλλουν στην ανάπτυξη της νόσου. Η καθιστική ζωή επιδεινώνει την κατάσταση, προκαλώντας μειωμένη εγκεφαλική αιμάτωση και αυξημένες φλεγμονώδεις διεργασίες.
Οι Έλληνες στην τελευταία θέση
Το πρόβλημα στη χώρα μας είναι ιδιαίτερα οξύ. Το 74,1% των Ελλήνων δηλώνουν ότι ποτέ δεν ασκούνται, καθιστώντας μας έναν από τους πλέον αδρανείς πληθυσμούς στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι παραμένει αναξιοποίητο ένα εργαλείο με μηδενικές αντενδείξεις για τη διατήρηση της υγείας.
Η άσκηση για τους ασθενείς με Πάρκινσον δεν είναι απλά βοηθητική – είναι ζωτικής σημασίας. Βελτιώνει κινητικά συμπτώματα όπως το βάδισμα, την ισορροπία και την ευλυγισία, ενώ ενδεχομένως επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου. Ταυτόχρονα, βοηθά σε μη-κινητικά συμπτώματα όπως η κατάθλιψη και η δυσκοιλιότητα.
«Αθλητές Ζωής» αντί για ασθενείς
Η διαφορά με τα φάρμακα είναι καθοριστική. Ενώ τα υπάρχοντα φάρμακα προσφέρουν μόνο συμπτωματική θεραπεία, η έντονη άσκηση προστατεύει τον εγκέφαλο σε νευρωνικό επίπεδο. Γι’ αυτό προτείνεται τα άτομα με Πάρκινσον να αντιμετωπίζονται ως «Αθλητές Ζωής» παρά ως ασθενείς.
Η απόδειξη; Άτομα με Πάρκινσον έχουν συμμετάσχει επιτυχώς σε Παραολυμπιακούς αγώνες σε αγωνίσματα όπως κωπηλασία και άρση βαρών.
Η συνταγή είναι απλή: συνδυασμός αερόβιας δραστηριότητας (ποδηλασία, χορός), αναερόβιας άσκησης, προπόνησης αντίστασης και ασκήσεων ισορροπίας. Το κλειδί βρίσκεται στην περιοδικότητα και τις στοχευμένες εναλλαγές έντασης.
