Το κατάμεστο αίθριο του κτιρίου Αβέρωφ στο ΕΜΠ έζησε στιγμές έντονης συγκίνησης το απόγευμα του Σαββάτου (15/11), κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης των Φοιτητικών Συλλόγων Αθήνας για την 52η επέτειο του Πολυτεχνείου. Μικροί, μεγάλοι και ολόκληρες οικογένειες συγκεντρώθηκαν από νωρίς για να παρακολουθήσουν την ιδιαίτερη αυτή εκδήλωση, που είχε ως κεντρικό σύνθημα «Ο αγώνας ενάντια στη λήθη, αγώνας για Ζωή και δικαιοσύνη».
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρέθηκαν συγγενείς θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, αγωνιστές της εξέγερσης του ’73 και μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου Ντένις που έχασε τη ζωή του στα Τέμπη, και ο Ηλίας Παπαγγελής έδωσαν το «παρών» σε μια εκδήλωση που συνέδεσε το χθες με το σήμερα.
Η συγκλονιστική ομιλία του Πάνου Ρούτσι
Ο χαροκαμένος πατέρας ανέβηκε στο βήμα φανερά συγκινημένος, ενώ οι φοιτητές τον υποδέχτηκαν με συνθήματα και χειροκροτήματα. Η ομιλία του ξεκίνησε με λόγια που έφεραν δάκρυα στα μάτια των παρευρισκόμενων: «Είμαι ένας πατέρας που έχασα το παιδί μου στα Τέμπη. Ένα παιδί σαν εσάς. Νέο και γεμάτο όνειρα, πίστη στη ζωή. Ο γιος μου, ο Ντένης. Ταξίδευε εκείνο το βράδυ με το τρένο που ποτέ δεν έφτασε».
Ο Ρούτσι περιέγραψε με ακατέργαστο πόνο πώς άλλαξε η ζωή του μετά την τραγωδία: «Από τότε, η ζωή μου, η ζωή μας, η οικογένεια άλλαξε άρδην. Ο πόνος έγινε φλόγα μέσα μου. Μία φλόγα που δεν σβήνει, γιατί δεν έπρεπε. Και έτσι πήρα την απόφαση να αγωνιστώ, να σταθώ όρθιος, να μη σωπάσω».
Αναφέρθηκε στην απεργία πείνας που έκανε, τονίζοντας ότι δεν ήταν πράξη μίσους αλλά ανάγκης: «Έκανα απεργία πείνας, όχι από μίσος, αλλά από ανάγκη. Για να ακουστεί η φωνή των παιδιών που χαθήκανε. Για να θυμίσω σε όλους μας ότι η δικαιοσύνη δεν είναι διαπραγματεύσιμη».
Το μήνυμα προς τη νέα γενιά
Ο Ρούτσι απευθύνθηκε απευθείας στους φοιτητές, αναγνωρίζοντας τον ρόλο τους στον αγώνα για δικαιοσύνη: «Ξέρω ότι πολλοί από εσάς ίσως νιώθετε πως τίποτα δεν αλλάζει. Ότι το σύστημα είναι μεγάλο, αδιάφορο, βαρύ. Όμως κοιτάζοντας τα παιδιά εδώ, τη νέα γενιά, υπάρχει και μια ελπίδα».
Επαίνεσε τη στάση των νέων μετά την τραγωδία των Τεμπών: «Γιατί εσείς βγήκατε στους δρόμους, εσείς φωνάξατε, εσείς είπατε “Δεν ήταν ατύχημα”. Εσείς δώσατε φωνή σε εκείνους που δεν έχουν πια φωνή». Χαρακτήρισε την απεργία πείνας του ως πράξη αντίστασης, αλλά τόνισε ότι ο αγώνας της νέας γενιάς αποτελεί τη συνέχεια και την ψυχή της προσπάθειας για δικαιοσύνη.
Η κληρονομιά του αγώνα
Στο τέλος της ομιλίας του, ο Ρούτσι απηύθυνε ένα παθιασμένο κάλεσμα: «Σας ζητώ λοιπόν να μην ξεχάσετε. Να θυμάστε τον Ντένη, τα 57 παιδιά, τα χαμόγελα που χαθήκανε. Να θυμάστε, αλλά και να πράττετε. Να απαιτείτε ασφάλεια, διαφάνεια, δικαιοσύνη».
Η φράση που έκλεισε την ομιλία του έμεινε χαραγμένη στις καρδιές των παρευρισκόμενων: «Γιατί όταν η νέα γενιά σιωπά, τότε η αδικία νικά». Ο χαροκαμένος πατέρας δεσμεύτηκε να συνεχίσει τον αγώνα του: «Και εγώ, όσο ανασαίνω, θα συνεχίσω να αγωνιστώ, όχι μόνο για τον Ντένις, αλλά για όλα τα παιδιά. Για να μην υπάρξουν ποτέ ξανά Τέμπη».
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με θερμά χειροκροτήματα και συγκίνηση, καθώς η ομιλία του Ρούτσι κατάφερε να συνδέσει το πνεύμα αντίστασης του Πολυτεχνείου με τον σύγχρονο αγώνα για δικαιοσύνη και αλήθεια.
