Ο διακεκριμένος θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης βρέθηκε πρόσφατα στη Φλωρεντία για το ανέβασμα του έργου του «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» στο φεστιβάλ θεάτρου Fabbrica Europa. Το έργο μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα ιταλικά, ενώ στις 28 Νοεμβρίου το έργο του «Μνήμη / Λήθη» ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
«Έγραφα θέατρο από τα δεκαπέντε μου», αποκαλύπτει ο Δημητριάδης. Την πρώτη του δουλειά την πήγε στον Κάρολο Κουν, ψέματα λέγοντας για την ηλικία του. Ο Κουν τον παρέπεμψε στον Λαζάνη, που του συνέστησε να μελετήσει πολύ θέατρο και να συνεχίσει. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η Ελληνική Ραδιοφωνία με το «Θέατρο της Κυριακής» και το «Θέατρο της Τετάρτης».
Αντίσταση στα καλλιτεχνικά καθεστώτα
Ο συγγραφέας δεν κρύβει την απογοήτευσή του από τον σημερινό θεατρικό χώρο. «Παραμένω ένας συγγραφέας μη αποδεκτός. Δεν μπορούν να δεχτούν αυτό που είμαι σαν συγγραφέας. Το φοβούνται», εξηγεί. Τα ισχυρά καλλιτεχνικά καθεστώτα στην Ελλάδα, όπως τα χαρακτηρίζει, είναι ακλόνητα και αποκλείουν όποιον διαφοροποιείται.
Ιδιαίτερα κριτικός εμφανίζεται για τη σύγχρονη σκηνοθεσία. «Το κίνημα που εμφανίστηκε τη δεκαετία του ’70 στη Γερμανία μετέτρεψε τα έργα σε υποχείρια του σκηνοθέτη», σημειώνει. Αντιθέτως, θυμάται με σεβασμό τον Λευτέρη Βογιατζή, που «υποκλινόταν στα έργα» και περνούσε μήνες πάνω στη μετάφραση.
Επιστροφή στην ανθρωπινότητα
«Η αποδόμηση όχι μόνο έχει όρια, αλλά τα έχει εξαντλήσει προ πολλού», τονίζει κατηγορηματικά. Το θέατρο, για τον Δημητριάδη, είναι τα κείμενα και η ποιητικότητά τους. «Η εποχή τώρα προσφέρει άπειρο υλικό που μπορεί να μετατραπεί σε δράμα. Αλλά δεν γίνεται κάτι».
Το βαθύτερο ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στην ανθρωπινότητα και τη θνητότητα. «Πρέπει να δεχθούμε την περατότητα. Επίγνωση του τώρα και του εδώ», υποστηρίζει. Το σύνολο του έργου του το χαρακτηρίζει ως «αντι-εσχατολογία», εστιάζοντας στην ανθρώπινη ατέλεια και αποδέχεται τον άνθρωπο ολόκληρο.
«Το θέατρο πρέπει να γίνει η Εκκλησία του Δήμου και όχι κέντρο διασκέδασης», καταλήγει, ζητώντας ένα θέατρο που θα λέει αυτό που κρύβεται.
